--

.." Aman ya Rabbi! Senin bu kudret ve kuvvetini, bu hikmetlerini anlamayan adam beni mi anlayacak?"..

F. Aliye - Levayih-i Hayat s:28

günlerdir "j'ai quitté mon pays" diyerek uyanıyorum.
Bu hayra mı alamettir?
Sürgünüm yalnızca kalplerden değilmiş meğer.

Saatlerin nasıl birbirini kovalayarak akıp gittiğini aklım almıyor şu sıralar. Zaman anlayışım saatimle öyle uyumsuz ki! Büyürken için acıyor, bir noktadan sonra. Çok istediğin bir şeyi elde edince hevesinin kaçması gibi. O heyecandı aslolan. Söndü gitti.

Geri dönülemiyor. Ne kadar istenirse istenilsin geri dönülemiyor.

Mektubunda-ya da mailde- diyor ki Aziz:

"Kırk yaşında insan yeni bir vazife üstlenir."

20 yıl sonra yaşıtım bir dostuma, doğum gününde, yıllar önce bir kitapta okumuştum deyip bunu söylemeyi umuyorum. Yakındır. Geçen 20 yıl gibi süratle bir 20 yıl daha geçecek, yazgımda varsa. Bugünü hatırlayacağım. -diye umabiliyorum yalnızca.-

Kelimeler öyle akıyor ki zihnimden bazen, anlamsız bir yığın cümle oluşuyor. Birikiyor, biriktikçe aksine daha da anlamsızlaşıyor. Oysa her şeyin anlamı varsa da yazık ki her zaman anlayanı olmuyor.

Son olarak, uzaklaştığım her an bu şehre aşkım daha da alevleniyor ve buna rağmen terk ettiğim her şehirde- yine de- bir parçam benim de kalıyor.